#Trueselfie, Q&A en werk

Zoals veel van jullie weten was gisteren aflevering 3 van True Selfie te zien, super heftig vond ik zelf. Vooral Lars, Arianne en ik kwamen in deze aflevering voor. Ik heb nog nooit zoveel reacties gekregen na een uitzending en ze waren ook nog eens allemaal positief!

Ik kreeg zelfs berichten van vrienden en kennissen waarvan ik het nooit verwacht had die zeiden dat ze ontroerd waren. Als ik op Twitter kijk, lees ik hoe veel mensen zich in onze verhalen herkennen en als iemand een keer iets vervelends zegt, komt gelijk iemand voor ons op (zelfs al kennen we die persoon niet).

Soms heb ik wel moeite met reageren op bepaalde berichtjes omdat ik niet zo goed weet wat ik ermee moet of omdat ik dan al op heel veel mensen gereageerd heb en er op een gegeven moment klaar mee ben aangezien ik iedere keer dezelfde vragen beantwoord. Ik zal verderop in dit blog bericht dan ook wat vragen beantwoorden.

Afgelopen zaterdag hebben we met de groep aflevering 4, 5 en 6 bekeken (super mooie afleveringen!), daar kregen wij ook een afscheidscadeautje: de camera waar wij ons leven mee hebben gefilmd! Een mooier cadeau had ik me niet kunnen wensen, zodra ik het rustiger heb met school zal ik ook weer gaan vloggen.

Ik was heel erg bang dat ik raar over zou komen op mensen die mij niet kennen en True Selfie kijken. Ik heb zo mijn gekke maniertjes van praten en mijzelf uiten, waar ik en mijn vrienden om kunnen lachen maar wat door een buitenstaander naar mijn idee niet zomaar gesnapt wordt. Ik was ook bang dat mensen mij niet serieus zouden nemen omdat er (ten opzichte van mijn misofonie) niets aan mij te zien is. Het lijkt alsof ik nergens last van heb op het moment dat iemand naast mij een cracker zit te eten, maar in mijn lichaam gebeurt er van alles waar niemand enig idee van heeft. Daardoor heb ik soms het gevoel dat ik moet acteren (mij gedragen naar wat ik voel) om te laten zien dat ik er echt last van heb. Ik kan ook erg onserieus overkomen wanneer ik getriggerd ben of over mijn problemen vertel, omdat ik er niet zo’n lading op wil leggen. Daardoor vertel ik het luchtig alsof het niks is, parkeer ik het ergens en ga ik verder.

Vandaag heb ik mijn derde werkdag bij het callcenter gehad. Mijn eerste dag ging super goed, bijna nergens last van gehad, goed gescoord en de dag was zo voorbij. De tweede dag ging wat minder goed. Ik zat aan een tafel met twee vrouwen, de ene vrouw gebruikte HEEL VEEL verkleinwoorden, iets waar ik absoluut niet tegen kan. Nu kun je denken ”wat een aansteller”, maar ik krijg oprecht dezelfde gevoelens bij verkleinwoorden als bij triggers voor mijn misofonie. Verder geen idee of het er iets mee te maken heeft. De andere vrouw zat heel langzaam op paprika’s te kauwen… Vandaag ging gelukkig wat beter en ik heb zelfs aan mijn manager verteld over True Selfie, mijn misofonie en angststoornis. Ze reageerde er heel erg goed op en zei dat ze het belangrijk vond om te weten zodat ze dan snapt waarom ik op een bepaalde manier kan reageren.

Q&A:

  • Kom je ooit nog van misofonie af? Voor zover bekend is, is de kans klein dat ik er ooit nog van af kom. Er zijn gevallen bekend waarbij de misofonie na therapie in het AMC 100% verdween maar dat zijn dan ook echt uitzonderingen. (Maar wonderen zijn de wereld nog niet uit).
  • Heb je ook last van je eigen geluiden? Nee, ik heb geen last van de geluiden die ik zelf produceer en ik denk dat dat komt doordat ik dan zelf de controle heb.
  • Ben je bang voor geluiden? Nee, ik ben niet bang voor geluiden die mij triggeren, maar ik ben wel bang voor wat ik kan doen zodra ik last heb. Dan ben ik bijvoorbeeld bang om in tranen uit te barsten of om iemand fysiek aan te vallen.
  • Heb je er last van tijdens de seks? Ja.
  • Hoe lang heb je het al? Zolang ik mij kan herinneren heb ik er last van. Volgens mijn ouders werd het rond mijn 7e opvallend en op mijn 8ste kon ik niet meer aan tafel eten.

Onderaan dit bericht vind je een link waarmee je aflevering 3 kunt terugkijken!

Trailer voor aflevering 3:

Zoe over misofonie:

Aflevering terugkijken:

https://www.npo3.nl/true-selfie/24-04-2018/BV_101387565?platform=hootsuite

 

Advertenties

sollicitaties, eten en opstaan

Vandaag heb ik 2 sollicitaties gehad aangezien ik twee weken geleden ontslag heb genomen bij mijn vorige baan.

Bij de eerste sollicitatie zaten de 2 vrouwen die de sollicitatie moesten afnemen op winegums te kauwen… heeeeel vervelend. De eerste minuut dat ze spraken heb ik weinig meegekregen doordat de geluiden zo doorgalmden in mijn hoofd. Ik heb vaak dat ik nog een tijdje aan de trigger blijf denken en hem blijf herhalen in mijn hoofd. Ik doe het natuurlijk niet expres maar het gebeurt gewoon. Gelukkig kon ik daarna mijzelf weer herpakken en goed nieuws: ik ben aangenomen!

Ik had wel nog een tweede sollicitatie en wou er alsnog heen want wie weet wat die baan mij te bieden had. Ik ging eerst nog naar de stad, naar de nagelstudio en daarna koffie drinken met een vriendin. Ik dacht dat die tweede sollicitatie in het centrum van de stad was, maar het lag dus net buiten het centrum…. Nou daar mocht ik dus even in mijn eentje heen gaan lopen. Ik heb mijn sleutels tussen mijn vingers gestoken als ”wapen” en ben maar gewoon idioot snel gaan lopen.

Aangekomen bij de tweede sollicitatie kwam ik in een wachtruimte te zitten waar toevallig 2 vrouwen aan het lunchen waren en waar geen muziek aan stond. Nou was de vrouw die op haar salade zat te smakken ook nog eens dik, wat het geluid voor mij nog erger maakt. Ik durfde mijn oortjes niet in te doen, want ik zit tenslotte wel in een wachtruimte met potentiële toekomstige collega’s. Na een kwartier marteling werden we eindelijk opgehaald en naar een ruimte gebracht. Daar kreeg ik te horen dat ze iemand voor 20 uur per week zochten. Ik ben maar gelijk vertrokken want 20 uur per week wordt voor mij te veel met school erbij. Nou, ik hoef nu in ieder geval geen gezamenlijke lunch te houden dat scheelt.

Ik maak me om eerlijk te zijn wel lichtelijk zorgen over mijn nieuwe baan, aangezien ik in een callcenter ga werken: een ruimte met veel mensen en veel geluiden dus. Toen ik alleen al de woorden ”we hebben ook een catering” hoorde, kreeg ik hartkloppingen. Het idee dat mensen zouden gaan eten tijdens werk alleen al…. Ik hoop maar gewoon dat er een kantine is waar de mensen eten en dat dat dus niet achter hun bureau gebeurt. Zo niet, dan zie ik dan wel hoe het gaat en wat ik ermee doe.

Na mijn laatste post waarin ik vertel hoe ik er weer bovenop gekomen ben en hoe het nu met me gaat, schakelde weer eens een knop om (dat gebeurt bij mij eens in de zoveel tijd) waardoor ik me besefte dat ik het weer anders aan moet gaan pakken. Ik heb namelijk zoals ik toen ook al uitlegde, heel veel problemen met in slaap komen en wakker worden (meestal wordt ik pas om half 12 of later wakker). Nu heb ik de afgelopen week zo veel mogelijk dingen ingepland in de ochtend: doktersafspraak, sollicitatie, radiobezoek, eenmalige werkopdracht, koffie drinken in de stad met vriendinnen etc. Doordat ik dat deed had ik echt een doel om uit bed te komen. Blijkbaar motiveert alleen leren me niet genoeg om op te staan dus moet ik mijn dag met iets anders beginnen.

Ondanks dat ik heel erg vermoeid ben merk ik wel dat ik iedere keer, dat het me lukt om vroeg op te staan, ik me super trots en daardoor gelukkig voel. Binnenkort maar weer eens de sportschool proberen op te pakken.

Vanavond is True selfie weer om 21:55 te zien op NPO3.

Radio interview misofonie

vandaag heb ik in de studio bij 3FM een radio interview gehad!

Eva Koreman heeft me super lief verwelkomd en het was een leuke ervaring. Ik heb ongeveer 5 minuten gesproken over misofonie, wat het voor mij betekent en hoe het impact heeft gehad op mijn leven. Je kan het fragment terugluisteren op de site:

https://www.npo3fm.nl/eva/fragmenten/audio/312503-trueselfie-zoe-haat-geluiden-zo-erg-dat-ze-niet-meer-naar-school-ging-en-haar-baan-opzegde

mocht je true selfie gemist hebben, dan kan je terugkijken met de volgende link:

https://programma.bnnvara.nl/true-selfie/media/383108

True selfie

Long time no see..

Het is mega lang geleden dat ik hier iets heb geschreven. Ik heb me de afgelopen tijd veel bezig gehouden met een nieuw tv-programma waaraan ik mee doe: True selfie.

In True Selfie filmen ik en 7 andere jongeren ons leven met een dagboek camera waarmee we onze leukste en slechtste momenten vastleggen. Alle 8 hebben we psychische problemen en proberen we het taboe dat op het hebben van een psychische stoornis rust te doorbreken

Vanaf vandaag (10-04-2018) is True selfie te zien op NPO3, BNNVARA 21:55

trailer: https://youtu.be/NuD-x75R8g4

Dit blog ben ik eigenlijk begonnen om over mijn misofonie te kunnen vertellen, maar sinds true selfie heb ik besloten verder te gaan met het delen van mijn verhaal, wat dus niet alleen over misofonie gaat. In de eerste instantie wou ik dit doen door verder te gaan met vloggen. Maar aangezien ik  geen camera, geld of tijd heb, doe ik het maar zo.

Met mijn misofonie gaat het de afgelopen tijd beter dan ooit. Ik doe sinds vorig jaar een thuisstudie natuurkunde scheikunde en biologie en het bevalt me heel goed! Ik kan mijn eigen ding doen, mijn eigen tijd inplannen en heb geen last van prikkels zoals ik op de middelbare wel had. Ik ga in het aankomende schooljaar wel wee naar school, ik ga VWO doen op een VAVO school. We zullen zien hoe het gaat maar ik ben niet van plan mijn leven er ooit nog zo onder te laten leiden als ik ooit gedaan heb. Natuurlijk heb ik nooit met opzet mijn leven eronder laten lijden, maar nu weet ik net zoals bij een depressie, voor mijzelf de tekenen te herkennen wanneer het weer fout gaat, waardoor ik op tijd mijn rust kan pakken om weer op te laden en mijzelf te herpakken. Ik wil tenslotte uiteindelijk geneeskunde gaan studeren, dus een beetje harder worden mag altijd.

Daarmee zeg ik niet dat het fout of zwak is om psychische problemen te hebben, sterker nog, ik vind zeggen dat iemand met psychische problemen zwak is, een van de ergste dingen die je kan zeggen. Je zegt toch ook niet tegen iemand met reuma dat die zich niet zo moet aanstellen?

Wel ben ik van mening dat je uit de slachtofferrol moet proberen te kruipen. Ik ben meerdere keren, voor langere periodes depressief geweest, ik heb van mijn 5e tot mijn 14e heel erg last van dwangstoornis gehad, ik heb al mijn hele leven een angststoornis, ik heb borderline, ik heb misofonie, ik ben gepest en ik heb een trauma (niet gediagnosticeerd PTSS). Ondanks dit alles gaat het fucking goed met me! dat is echt niet altijd zo geweest maar er kwam een periode waarin ik me besefte dat ik het uiteindelijk allemaal zelf moet doen.

In die periode ging het slecht met me, ik was depressief door mijn misofonie en stond inmiddels al een jaar op een wachtlijst in het AMC voor experimentele therapie tegen misofonie. Ik zag het als mijn laatste redmiddel en mijn geluk kon ook niet stuk toen ik EINDELIJK na een jaar terechtkon!! maar zoals ik al eerder op mijn blog schreef, was de therapie 10x niks en ben ik na 4 sessies gestopt. Ik was zo boos… het was mijn laatste hoop en die was gewoon weg. Daar had ik dan al die tijd op gewacht. Ik had wel handige trucjes meegekregen zoals het omvormen van geluiden (kraken van chips naar voetstappen in sneeuw), dat trucje gebruik ik soms nog steeds. Ademhalingsoefeningen, hoe erg ik ze ook haat, kunnen me ook helpen. Maar wat me vooral uit de put heeft gehaald is beseffen dat ik de enige ben die er iets aan kan veranderen. Ik was zwaar ongelukkig maar besefte me dat ik 1 stap weg was van een ander leven, en die stap was een andere mindset. Nou makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, maar het zaadje was geplant.

Ondanks dat ik de tips en trucs van psychologen kreeg, moest ik uiteindelijk zelf iets met die tips en trucs gaan doen. Je kan 7 dagen per week naar therapie gaan, maar als je niks aanneemt en niet luistert en ipv verder denken alleen maar gaat klagen over hoe kut alles is, kom je nergens. Ik wist dat als ik doorging hoe het toen ging, het snel alleen maar slechter zou gaan want mijn misofonie werd zo erg dat ik dacht ”zo hoef ik niet meer te leven, liever niet leven dan dit”.

Ik begon met vaker voor mijzelf opkomen, vaker tegen iemand zeggen dat ik ergens last van had zodat ze er rekening mee konden houden, maak je niet altijd vrienden mee maar dat is dan maar zo. (ik probeer mensen zo min mogelijk te vragen rekening met mij te houden aangezien het mijn probleem is, maar ik sommige situaties kon ik niet anders zoals wanneer mensen in de klas chips eten en ik toch echt de les wou volgen). Ik ging nog meer dan eerst mijzelf uiten via schilderingen. Die schilderingen heb ik in een presentatie laten zien aan de hele school, en iedereen verteld over mijn problemen; er kwam meer begrip. Ik ging erover schrijven. Ik had nog steeds veel momenten dat het me te veel werd maar dat is oke, ik was er tenminste mee bezig. Ik wist dat ik na dit schooljaar rust zou hebben, nog even strijden en ik kan een jaar lang thuis leren en mijn ding doen!

Ik heb van het weinige geld dat ik had een vakantie naar Blanes geboekt in een krakkemikkig tentje of zal ik zeggen, lap boven je hoofd van 100 euro voor 2 personen. Ik ben in deze periode zo anders naar het leven gaan kijken, zo gaan genieten en heb zo goed geleerd wanneer ik mijn rust moet pakken, dat ik echt heb genoten van mijn vakantie. Wanneer ik spontaan echt ergens zin in had (en ik had nooit ergens zin in) ging ik het gelijk doen, want van dat soort kleine momentjes moest ik gebruik maken! Het waren de momentjes waarop ik echt kon genieten van wat ik aan het doen was.

Nu ben ik inmiddels een jaar verder. Een jaar geleden was ik me nog aan het voorbereiden op mijn examens, zat ik zwaar in een dip, was de misofonie therapie mislukt en dacht ik dat het nooit beter zou worden.

Nu voel ik me goed met de nodige ups en downs, maar ik durf oprecht te zeggen dat ik gelukkig ben aangezien ik weet hoe het kan zijn. Natuurlijk ga ik soms nog over mijn grenzen en doe ik meer dan ik eigenlijk aan kan, ga ik uit tot later dan verstandig is, maar ik geniet wel! Ik mag best eens per week zwaar overprikkeld zijn, ben al lang blij dat het niet meer elke dag is. En ik mag het leven soms kut vinden, want aan de andere kant hoop ik nog jaren te mogen genieten.

Ik heb best veel last van moodswings die vaak voor anderen niet te merken zijn maar voor mijzelf wel heel erg, daarom schrijf ik dit nu uit mijn gevoel maar morgen kan ik er heel anders over denken. Net zoals in het liedje issues:

I’m jealous, I’m overzealous
When I’m down, I get real down
When I’m high, I don’t come down
I get angry, baby, believe me
I could love you just like that
And I could leave you just as fast
ik begon het schrijven van dit blogbericht helemaal niet zo positief aangezien ik weer niet kan slapen en vandaag weer nergens zin in had. Ik wil aan de ene kant onderstaand bericht verwijderen en doen alsof t weer beter dan ooit met me gaat, maar zo snel gaan die dingen natuurlijk niet. Dus ik laat onderstaand bericht staan en ik laat het voor wat het is. Dit is hoe ik dit blogbericht ben begonnen:

Met mijn slaapproblemen gaat t wel zwaar kut. Ik heb al mijn hele leven slaapproblemen en met periodes wordt het erger en dan weer minder erg. Ik kan deze periode niet voor minimaal 02:30 in slaap komen en kan niet voor 12:00 mijn bed uit komen. Ik word letterlijk niet wakker van mijn wekker en als mijn moeder me roept val ik weer in slaap zodra ze wegloopt. Of er nou een keiharde radio aanstaat, zonlicht de kamer in schijnt of koffie op me gevallen is… ik val weer in slaap.

Daarnaast heb ik het gevoel dat mijn depressie weer in lichte vorm aan het terugkomen is. Ik heb weer steeds vaker dat ik nergens zin in heb, heel erge vreetbuien heb of juist helemaal geen trek heb, steeds somberder word, slaapproblemen dus die erger worden en ik kan minder genieten van dingen/ me verheugen op dingen zoals eerst. Ik wil niet gelijk zeggen dat ik weer een depressie heb want ik heb vaker een depressie gehad en dat was vele malen erger dan dit, maar ik merk wel dat ik op moet passen omdat ik anders zeker weten ga terugvallen.

Tot op zekere hoogte kan voorkomen dat het weer slecht met me gaat op het niveau als eerst en daar ben ik al heel blij om.

Je mag je kut voelen, je mag depressief zijn, je mag psychische problemen hebben. Maar geef je er nooit aan over.

3

niks voor mij

De misofonie therapie in het AMC is niks voor mij! na 4 sessies ben ik gestopt.

Ik ga niet te veel op details in en ik zou de therapie zeker bij iedereen aanraden want iedereen ervaart het natuurlijk anders! Ik denk zelf dat ik een iets intensievere vorm van therapie nodig heb omdat ik toch een (volgensmij) heftige vorm van misofonie heb.

Ik besef me nu wel dat dit iets is waar ik nooit vanaf kom en waarmee ik moet leren leven. Ik probeer dus nu ook zelf iets meer stil te staan bij mijn boze, irriterende gedachtes en ik probeer deze om te vormen. Daarmee bedoel ik dat ik niet te lang probeer te blijven hangen in ”wat denkt deze persoon wel niet? ben je niet opgevoed ofzo” en meer probeer te laten gaan. Even een paar keer rustig ademhalen, tegen mijzelf zeggen dat het maar een geluid is en door met mijn leven.

Dat klinkt natuurlijk heel makkelijk, en dat is het niet. Maar het gaat wel al beter. Ik denk dat als ik dit lang genoeg volhoud, ik er best veel mee kan bereiken.

 

Het is weer zo ver, SE week! super leuk…

Ik heb net een toets gehad dus ik wou even rustig koffie drinken in een cafeetje vlakbij school zodat ik ondertussen kon leren, weg van de drukte op school.

Maar als ik binnenkom zie ik al gelijk 2 dikke mensen met hun dikke kind taart eten en koffie & chocomelk drinken. Het eerste wat in me opkomt: ”neem een fucking salade”. En precies waar ik bang voor was gebeurde; gesmak, geschraap, bestek, geroer, gezeik, gepraat…….. mag ik steken?

Die mensen roeren in hun kopje alsof ze bezeten zijn en kijken ondertussen naar het schuim dat op hun koffie drijft alsof ze de fucking liefde aan het bedrijven zijn met hun koffie?! doe normaal. De moeder en t kind zijn klaar en nu is het alleen nog wachten tot papa zijn taart naar binnen heeft gewerkt, daarna kan ik leren. De moeder en t kind praten zachtjes tegen elkaar want dat schijnt beleefd te zijn, nou ik heb liever dat je schreeuwt want ik hoor het speeksel van je gefluister tegen de muren kletsen. Misschien ben ik dan ook wel weer een beetje een zeikerd maar ach dat weten we nou wel. Als mama eindelijk ff dr bek houdt en papa zijn bord schoon likt, begint het zoontje als een hamster op nootjes te knagen. Als dat al niet erg genoeg is, houdt hij het vast alsof hij 3 is (hij ziet eruit als 13) en knaagt hij t langzaam af waarbij alles op de tafel valt….

EINDELIJK rotten ze op. Nu kan ik leren. Maar nee hoor, voordat ik mijn boek open kan slaan komt er een stel op dezelfde plek zitten en bestelt koffie. Bij koffie krijg je een koekje dus die werken ze ook om de beurt naar binnen (ik snap niet waarom ze niet gewoon tegelijk kunnen eten maar oke). Ik zag al dat die vrouw nooit heeft leren eten, maar het was maar een koekje. dat is zo voorbij. Toch?

Nee hoor, daar komt de tosti. Ze eten samen super romantisch en smakkend hun tosti op. Ik zie de vrouw haar tong alle kanten op gaan, met eten en al terwijl te praat. Is er iets met haar kaak? is ze debiel? is ze niet opgevoed? achterlijk mens.

En daar zit ik dan. Boeken dicht, koffie op, boos op mijn laptop te typen ipv te leren. De smakkende mensen zijn alweer weg en gaan verder met hun leven terwijl ik nog helemaal in het moment zit.

Ik ben gister thuis gebleven van school omdat ik erg overprikkeld was van alle geluiden. 

Vandaag ben ik wel weer naar school gegaan en de dag begon al lekker. 

Vorige week heb ik een theater voorstelling met school gehad dus gingen wij deze les de beelden terug kijken. Ik ging zitten en zag al thee op tafel staan. Hoewel ik ook moeite heb met drink geluiden (ivm slikken) kon ik het nog wel hendelen, gelukkig staan er geen koekjes op tafel!

Maar ik had te vroeg gejuigd want de koekjes kwamen nog geen minuut later op tafel. Stroopwafels! Met een heerlijk krakende verpakking waarbij het klinkt alsof mensen mij expres willen triggeren. Waarom kan je niet gewoon dat **** koekje eruit halen ****?! 

Zoals gewoonlijk heb ik mijn noise cancelling oortjes ingedaan en toen was het wel te doen. Het was alleen jammer dat ik hierdoor de mensen minder goed kon verstaan als zij iets vertelden over de voorstelling en wat zij ervan vonden. 

Nadat ik al een kwartier met oordoppen in zit, zegt de docent (klassikaal) “Zoe, doe je oortjes eens uit!” Ik kijk haar vervolgens boos en ongebrijpend aan. Ze weet toch van mijn misofonie? Al snel snapt ze mijn blik en zegt ze “oh… of…” ik kan alleen maar nee schudden en de docent gaat verder met de les. Ondertussen kijkt de helft van de klas me aan alsof ik een debiel ben want “wie heeft er nou weer zijn oortjes in het is toch gezellig?” 

Ik heb vorig jaar aan mijn eigen klas verteld van mijn misofonie maar bij de drama les zit ik met nog een andere klas gemixt, vandaar dat de helft niet van mijn misofonie wist. 

Als de helft van de klas een pen gaat pakken, komen 3 mensen naar mij toe en vragen waarom ik oortjes in heb. Ik tril een beetje en weet niet goed hoe ik het moet vertellen. Want ookal heb ik het 100 keer gedaan, hoe vertel je dat je bij wijze van spreken kan janken wanneer iemand met zijn handen wrijft?

Ik vertelde kort dat ik een stoornis heb waardoor ik een sterke emotionele reactie krijg op bepaalde geluiden en heb daarbij voorbeelden genoemd. Ik kreeg als reacties “oh oke” en “de moeder van een vriendin van mij heeft dat ook”. Nu kon iedereen weer verder met zijn leven. 

Ik weet nou niet of ik blij ben met het feit dat ze het weten of niet maar er is niets aan te veranderen en wie weet kunnen ze nu meer begrip opbrengen voor “het stille meisje in de klas die steeds haar oordoppen in doet”. (Dat is tenminste hoe ik denk gezien te worden). 

Nu de koekjes weg waren en iedereen zijn thee op had dacht ik “ah nu kan ik mijn oortjes wel uit doen!!” Nou nee. 

Mijn docent zit nog lekker in haar eentje al pratend koekjes te eten en als een meisje aan haar vraagt of ze mag eten antwoordt de docent “ja zolang je niet op de grond kruimelt”

ZO LANG JE NIET KRUIMELT? Pardon maar is dat het grootste probleem wanneer iemand eet? Ik snap best dat je niet 24/7 rekening met mij kan houden en dat je het vaak vergeet. Maar als je mij net klassikaal te kakken hebt gezet (zo voelde het) en je gaat vervolgens verder met eten terwijl je WEET van mijn misofonie en je laat het meisje die NAAST MIJ zit eten…. sorry dan ben ik niet meer gezellig. 

Dat was even wat frustratie die eruit moest en nu kan ik weer verder met mijn dag 😊

Fijne dag allemaal en iedereen die behoefte heeft om te praten mag een berichtje sturen natuurlijk!